اين دفعه تصميم گرفتم وارد هر جمعي شدم هيچي از خودم نگم...احساس ميكنم اين خودش به طور ناخوداگاه يه ديوار بلند جلو منو بقيه ايجاد ميكنه...اين روزا شديدا نياز به ديواري دارم كه هيچ احدي نتونه ازش بالا بره و بپره تو حريم خصوصيه من...

شايد براشون كرينج و عجيب باشه ، ولي مگه مهمه؟ هر كي بام حال كنه با چيزي كه ازم ميبينه حال ميكنه ، هر كيم حال نكرد ميتونم خيلي راحت قطع ارتباط كنم...مثه خيلي از دفعات قبلي كه اين كارو كردم...كلا احساس ميكنم اينكه يه دفعه اي ناپديد شم خيلي ايزي شده برام....اينكه يهويي ديگه خبري ازم نشه و محو شم...

كلا شدم حبابي كه هر لحظه ممكنه بتركه....