چقد راحته برا بعضیا هی برن تو رابطه و بیان بیرون ازش...خیلی برام عجیبه چجوری انقد راحت همه ی خاطره هایی که با طرف ساختنو میزارن کنار و دوباره از اول همه چیو شروع میکنن...تایم میذارن طرفو بشناسن، علایقشو، اخلاقای خوب و بد ، عادتاشو.......دوست دارم بدونم این همه انرژیو از کجا میارن؟ کلا وقتی به تعداد روابط بعضی از اطرافیام نگاه میکنم اینجوریم که با این تعداد رابطه معلومه تو خودت خودتو جدی نمیگیری، بعد انتظار داری پارتنرت جدیت بگیره؟ یا دوستت موقعی که بهش میگی دلت شکسته و خیلی ناراحتی؟ به نظرم انقد باید منتظر بمونی تا آدم درستو پیدا کنی...این یه نوع احترام گذاشتن به خودته...تو هر جایی بری پارتنرت معرف توئه....یکی بود میگفت اگه میخوای بدونی یکی چقد خودشو دوست داره، باید به پارتنرش توجه کنی...ببینی اون چجور آدمیه...باهاش چجوری رفتار میکنه ، طرز فکرش چیه و .... دیدم راست میگه...

در کل یاد این بیت افتادم:

ز وحشت تنها شدن، با هر غریبی ما شدن
هرگز مبادا اینچنین مجنون شدن! لیلا شدن!